تبلیغات
مثل یک اتاق شلوغ - مطالب حمله به سوریه
 
درباره وبلاگ


اول سلام باش
همیشه دنبال درست کردن همچین وبلاکی بودم
یه منبع که بتونید چیزهایی رو که لازم دارید توش پیدا کنید
اما خیلی از وبلاگهای مشابه کم کم به سمتی رفتن که یا فی لتر شدن یا از حالت یه وبلاگ خوب و رسمی در اومدن
دوست داشتم همین کار رو توی وبلاگ اصلی م انجام بدم اما اونجا یه جورایی یه دنیای دیگه ست و دلم نمیاد که شلوع بشه
اینجا یه اتاق شلوغ هستش
فقط زحمت پیدا کردن چیزی که میخوای با خودت...
»» این وبلاگ در تاریخ 7 شهریور 92 از روی نسخه پشتیبان دوباره بازیابی شد.

مدیر وبلاگ : امید امیدی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
مثل یک اتاق شلوغ
هر چیزی که بخوای
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
روزنامه نیویورک تایمز آمریکا در گزارشی با اذعان به شکست راهبرد آمریکا در سوریه نوشت: مشارکت ایران و روسیه تنها راه دستیابی به صلح در سوریه است.
روزنامه «نیویورک تایمز» با انتشار یادداشتی به قلم «آناتول لیون» استاد دپارتمان مطالعات جنگ کالج لندن، به دولتمردان آمریکایی توصیه کرده است که در سیاست‌های خود به این واقعیت که تنها راه یافتن راه حلی مسالمت‌آمیز برای بحران سوریه، مشارکت روسیه و ایران است، نوشته است آمریکا باید مخالفت‌های خود با این دو کشور را نیز به صورتی محترمانه مطرح کند و از رفتارهای «متکبرانه» و «ریاکارانه» در قبال آنها دست بردارد.
در ادامه این یادداشت آمده است: تنها راهی که بتوان از تجزیه کشور سوریه در بلند مدت جلوگیری کرد، رسیدن به راهکاری است که در آن حق تمام گروه‌های مختلف قومی و مذهبی درنظر گرفته شده باشد. واضح است که مشارکت روسیه، ایران و عراق در دستیابی به چنین راهکاری، ضروری است.
این عضو ارشد بنیاد آمریکای جدید با بیان اینکه آمریکا باید فعلا از توجیه کردن ابعاد اخلاقی اقدام نظامی علیه سوریه دست بردارد، توجه دولت را به دو نکته جلب می‌کند.
وی در توضیح این نکات می‌نویسد: اولین نکته این است که واهمه روسیه از تبعات پیروزی شورشی‌ها، نه نادرست است و نه غیرمنطقی. بلکه حتی این نگرانی‌ای است که ذهن بسیاری از تحلیلگران سازمان «سیا»، وزارت خارجه آمریکا و اسرائیل را نیز به خود مشغول کرده است.
دومین نکته این است که در سال 1988 زمانی که «صدام» در حلبچه در برابر نیروهای ایرانی و مخالفان کُرد از سلاح شیمیایی استفاده کرد، آمریکا برای آنکه به ایران در جنگ با عراق کمک نکرده باشد، در برابر این حمله سکوت اختیار کرد.
لیون با بیان اینکه بحران سوریه، به دلیل روابط روسیه با حزب «بعث» و همچنین ایران، از اهمیت فوق‌العاده‌ای برای مسکو برخوردار است، نوشته است: یکی از تبعات به شدت منفی تشدید بحران در سوریه، تضعیف احتمال باز شدن راه مذاکره با ایران است که اخیرا با روی کار آمدن «حسن روحانی» به عنوان رئیس‌جمهوری میانه‌رو، قوت گرفته بود.
نویسنده این یادداشت سپس نسبت به تبعات وخیم تشدید «اتحاد ضد ایرانی آمریکا با کشورهای دیکتاتوری عرب حامی مخالفان مسلح سوری» هشدار داده و نوشته است:‌ این اتحاد به هیچ وجه با ارزش‌های سکولار و دموکراتیک آمریکا، با تعهد این کشور به اتحاد با کشور شیعی عراق و همچنین امید آمریکا برای پیشرفت در روابط با جهان اسلام، سنخیتی ندارد. حمایت برخی از این کشورها از گروه‌های تندرو، امنیت ملی آمریکا را در معرض تهدید قرار می‌دهد و تنفر آنها از تفکر شیعی، موجب تشدید درگیری‌های مصیبت‌بار در خاورمیانه می‌شود.
به گزارش فارس، «آناتول لیون» در پایان با بیان اینکه دستیابی به صلح در سوریه دشوار است، در مورد راهکار بلند مدت برای این موضوع می‌نویسد: با این حال، ابعاد اصلی راهکار بلند مدت صلح در سوریه، از پیش معلوم است و آن هم لزوم مشارکت ایرانی‌ها و روس‌هاست. واشنگتن در حالی که تلاش می‌کند با استفاده از قوای نظامی علیه تسلیحات شیمیایی پیامی روشن به دمشق و دیگر دولت‌ها بدهد، باید همزمان تلاش‌هایش جهت رسیدن به مبنایی دیپلماتیک برای راه حل احتمالی را نیز دوچندان کند.
از سوی دیگر؛ پایگاه صهیونیستی دبکا نزدیک به منابع نظامی و اطلاعاتی رژیم صهیونیستی نیز در گزارشی که به اظهارات رئیس‌جمهور آمریکا که به ارجاع طرح حمله به سوریه اختصاص داشت،‌تصریح کرد: اوباما با این سخنان خود، نه تنها بار دیگر حمله نظامی به سوریه را لوث کرد بلکه رژیم صهیونیستی را در 4 حوزه به دردسر انداخت:
1- بلوک سیاسی ایران- سوریه- حزب‌الله تقویت شد؛
2- تهران می‌تواند بدون هراس از دخالت آمریکا به برنامه هسته‌ای خود ادامه دهد؛
3- حزب‌الله اکنون می‌تواند از حمایت خود از بشار اسد خوشحال باشد؛
4- بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، تلاش‌های 6 ساله خود برای دستیابی به تفاهم با باراک اوباما را شکست خورده یافت.




نوع مطلب : حمله به سوریه، سوریه، امنیتی، 
برچسب ها : امریکا، ایران، حمله به سوریه، بحران سوریه، جنگ،
لینک های مرتبط :



آیا اسرائیلی‌ها سعی دارند ما را به جنگ جهانی سوم بکشانند؟


این پرسشی است که این روزها از سوی عناصر «وطن‌پرست» ارتش امریکا و جوامع اطلاعاتی این کشور و همچنین ارتش و جوامع اطلاعاتی کشورهای دیگر جهان مطرح می‌شود.

اسرائیلی‌ها با ادعای اینکه می‌دانند چه کسی حمله شیمیایی دمشق را انجام داده است سهوا نقش احتمالی خود در این حمله پرچم دروغین را آشکار کردند. از زمان انتشار خبر حمله شیمیایی سوریه، اسرائیلی‌ها فریاد برآورده‌اند که اسد «خطوط قرمز» اوباما را رد کرده است و سپس مداخله‌ی امریکا را خواستار شدند.

اما چرا دولت سوریه که به تازگی پیروزی‌های عظیمی در برابر شورشیان تحت حمایت خارج کسب کرده است باید بخواهد با به راه انداختن یک حمله شیمیایی گسترده، آن هم درست هم زمان با ورود بازرسان تسلیحات شیمیایی سازمان ملل در دمشق خود را گرفتار کند؟ آیا باید باور کنیم که بشار اسد تا این حد احمق است؟

هرچه می‌خواهند درباره اسد بگویند اما او نه احمق است و نه تمایلی به خودکشی دارد.

برای حل معمای این جنایت، درست مانند دیگر جنایت‌ها ابتدا باید دریابیم که چه کسی ابزار، انگیزه و فرصت این حمله را در اختیار داشته است.

اجازه دهید ابتدا از موضوعِ انگیزه شروع کنیم. اسد هیچ‌گونه انگیزه‌ای برای انجام یک حمله شیمیایی بزرگ نداشته و گفتنی است که در عوض انگیزه‌ای قوی برای انجام ندادن آن داشته است.

پس چه کسی انگیزه داشته است؟ یا شاید بهتر باشد از خود بپرسیم چه کسی از این حمله «سود» می‌برده است؟

پاسخ این است؛ اسرائیل و هم‌پیمان آن یعنی گروه تروریستی القاعده.

اسرائیل و القاعده یک هدف ژئو-راهبردی مشترک دارند؛ بی‌ثباتی خاورمیانه. هر دویِ آنان می‌خواهند کشورهای عربی موجود در خاورمیانه را از میان ببرند و کار خود را نیز با سوریه آغاز کرده‌اند.

اسرائیل می‌خواهد به واسطه‌ی بدل کردن کشورهای بزرگی همچون سوریه به مناطقِ کوچکِ قومی و فرقه‌ای، خاورمیانه را تکه تکه کند. چنین چیزی دست کم از زمان انتشار طرح «اودد یینون» در دهه ۷۰ میلادی هسته‌ی دکترین راهبردی اسرائیل بوده است. بی‌ثباتی کنونی سوریه در درجه اول نقشه اسرائیل است؛ بخشی از طرح موسوم به ویرانی «هفت کشور در طول پنج سال» که به گفته ژنرال وزلی کلارک طرح نو محافظه‌کاران پس از واقعه۱۱ سپتامبر بود.

القاعده نیز مانند اسرائیل می‌خواهد کشورهای عربی موجود در منطقه را نابود کند. این گروه می‌گوید هدف نهایی‌اش یک جهان اسلامی متحد است. اما نشانِ القاعده آنچنان در جهان اسلام و جهان عرب منفور است که ایده‌ی جهانی تحت رهبری القاعده به واقع مضحک می‌نماید. تنها کاری که القاعده می‌تواند انجام دهد آن است که در خدمت اسرائیلی‌ها و دست‌نشانده‌های امریکایی و سعودی آنان باشد و در تخریب کشورهای مسلمان کمک کند.

از این رو، اسرائیل و همراهانش در عربستان سعودی و امریکا برای بی‌ثباتی سوریه و مصر با یکدیگر همکاری می‌کنند؛ مصری که در آن السیسی، شخصِ دست‌نشانده اسرائیل دموکراسی را تخریب کرد و حکومتی حتی دیکتاتورتر و بی‌رحم‌تر از آنچه حسنی مبارک رویایش را در سر می‌پروراند بنا نهاد.

حمله شیمیایی در دمشق آشکارا اقدام صهیونیست برای دخیل کردن امریکا در بحران سوریه بود. اسرائیلی‌ها، یعنی استادانِ بزرگ جهان در زمینه به راه انداختن حملات تروریستیِ پرچم دروغین، ابزار، انگیزه و فرصت این کار را داشتند.

نباید فراموش کنیم که اغلب حملات سهمگین و بزرگ در سوریه از جمله بمب‌های سنگرشکن و بمباران‌های شدید، همه از حملاتی بوده‌اند که از سوی اسرائیل برای کمک به شورشیان القاعده طراحی شدند. اسرائیل مقادیر زیادی گاز سمی دارد و توانایی‌اش را در به راه انداختن حملات تروریستی گسترده و مقصر شناختن دشمنان عربش به اثبات رسانده است. از این رو، هر گونه حمله‌ی بزرگ و غیرطبیعی در سوریه که سود آن به شورشیان القاعده که تحتِ حمایتِ اسرائیل قرار دارند، می‌رسد باید حمله‌ای از سوی رژیم صهیونیستی در نظر گرفته شود، مگر آنکه خلاف آن به اثبات برسد.

همانگونه که جف گیتز توضیح می‌دهد، اسرائیلی‌ها استاد به راه انداختن بازی هستند. آنان می‌دانند که نسبت دادن یک حمله شیمیاییِ پرچم دروغینِ بزرگ به بشار اسد، راه خوبی برای تحریک امریکا و حمله هوایی به سوریه است. چرا؟ زیرا دولت امریکا که از سوی بانکداران رژیم صهیونیستی و عوامل نفوذی آن حمایت مالی می‌شود هرگز حملات پرچم دروغین اسرائیل را افشا نمی‌کند، حتی هنگامی که مانند ماجرای لاون، حمله به یو اس اس لیبرتی و واقعه ۱۱ سپتامبر، قربانی این حملات امریکایی‌ها باشند.

اما، اسرائیلی‌ها همچنین می‌دانند که روسیه «خط قرمز» مخصوص به خود را در سوریه کشیده است. روسیه حملات هوایی گسترده غربی‌ها بر ضد سوریه را تاب نخواهد آورد و تغییر رژیم تحمیل شده از سوی آنان را نخواهد پذیرفت.

روسیه در حال حاضر نیز گفته است که حمله شیمیایی در سوریه پرچم دروغینی بر ضد بشار اسد است. چین نیز، ضمن تایید سخن روسیه اشاره کرده است که ادعاهای مربوط به حمایت اسد از حملات شیمیایی با دروغ‌های جورج بوش در سال ۲۰۰۳ درباره وجود سلاح کشتار جمعی در عراق قابل مقایسه است.

خود اسد نیز گفته است که به هرگونه حمله هوایی از سوی غرب پاسخ خواهد داد و انتقامی جانانه از اسرائیل خواهد گرفت. وی می‌داند که دشمن حقیقی در این بین کیست.

عراق، ایران و لبنان از سوریه پشتیبانی می‌کنند و در برابر اسرائیل می‌ایستند. مقامات ایران به اتفاق گفته‌اند که اسرائیل «اولین قربانی» هرگونه حمله غربی به سوریه خواهد بود.

خلف المفتاح، یکی از مقامات سوریه گفته است: «ما تسلیحات راهبردی داریم و قادر به پاسخگویی هستیم.»

بنابراین، هرگونه مداخله از سوی غرب بر ضد اسد به بارانی از بمب بر سر تل‌آویو بدل خواهد شد. تمامِ خاورمیانه (منظورم مردم است، و نه دولت‌ها) برای حمایت از کشورها و بازیگران غیردولتی که اسرائیل را بمباران می‌کنند، به صف خواهند شد.

روسیه از سوریه حمایت خواهد کرد؛ چین دست کم حمایت معنوی و مادی خود را ارائه خواهد کرد.

امریکایی‌ها و اروپایی‌ها، که تحت سیطره‌ی لابی‌های صهیونیست قرار دارند خود را تحت فشار بسیار زیادی خواهند یافت.

خطر رانده شدن جهان به جنگ جهانی سوم وجود دارد.

چرا؟ چون اعتبار اسرائیل به سر آمده است و این رژیم نیز تمایلی به تسلیم شدن ندارد. رژیم آپارتاید صهیونیست به لحاظ جمعیتی ناپایدار و منفور است و تقریبا از سوی تمام خاورمیانه غیرقانونی شمرده می‌شود و بسیاری از مردم در سراسر جهان نیز با آن مخالف هستند. به همین خاطر است که سران اسرائیلی آنقدر دیوانه بودند که خطر به راه انداختن حمله پرچم دروغین ۱۱ سپتامبر را به جان بخرند؛ آنان با خود اندیشیدند که با انجام این کار چیزی برای از دست دادن ندارند و اینکه تنها امیدشان برای دستیابی به «اسرائیلی بزرگ‌تر» با تحریک غرب برای برپایی جنگی تمام عیار بر ضد دشمنان رژیم صهیونیستی محقق می‌شود.

اما اکنون، شمار فزاینده‌ای از مردم جهان داستان رسمی واقعه ۱۱ سپتامبر را رد می‌کنند، افشای اجتناب‌ناپذیر حقیقت درباره ۱۱ سپتامبر اکنون زلزله‌ای است که با حرکت آهسته و آرام امپراتوری امریکا و صهیونیست را به زیر می‌کشد.

بنابراین، صهیونیست‌ها بار دیگر دست به قماری بزرگ می‌زنند. آنان امید دارند که سوق دادن جهان به مرز جنگ جهانی سوم و یا فراتر از آن بتواند طرح آنان برای «اسرائیلی بزرگ‌تر» را نجات دهد. یک جنگ بزرگ به صهیونیست‌ها این بهانه را می‌دهد که غیر یهودها را از سرزمین تاریخی فلسطین بیرون بکشند و پاکسازی قومی‌ای را که از سال ۱۹۴۸ آغاز کرده‌اند به پایان برسانند و «بمب جمعیتی» را خنثی کنند. از زمانی که تحلیل رفتن هر ساله‌ی قدرت صهیونیست‌ها و دست‌نشانده‌های امریکایی آنان آغاز شده است، افراطی‌ها قصد دارند اکنون در این نبرد بزرگ بجنگند و هنوز هم گمان می‌کنند که در این میان سودی برای آنان وجود است.

به نظر می‌رسد پرچم دروغین حمله شیمیایی در سوریه از زمان واقعه ۱۱ سپتامبر بزرگترین تلاش اسرائیل برای «درگیری تمدن‌ها» باشد. این مرتبه، جهان یا باید هر چه سریع‌تر حقیقت را آشکار کند و یا خطر نابود شدن نه تنها میلیون‌ها، بلکه ده‌ها و یا صدها تن را به جان بخرد.

مترجم: پروانه کریمی





نوع مطلب : حمله به سوریه، سوریه، امریکا، نظامی، سیاسی، تحلیل، بحران سوریه، 
برچسب ها : بحران سوریه، امریکا، رژیم صهیونیستی، حمله به سوریه، دکتر کوین برت، پروانه کریمی،
لینک های مرتبط : لینک به منبع،



تصویر آرشیوی از شبه نظامیان مورد حمایت خارج در سوریه


مجلس عوام انگلیس روز پنج‌شنبه با رای قاطع، مانع از وارد شدن انگلیس به جنگ با سوریه شد.


پس از این رای دیوید کامرون، نخست وزیر انگلیس اعلام کرد با توجه به رای نمایندگان مردم انگلیس در مخالفت با مشارکت این کشور در جنگ محدود علیه سوریه، دولت به هیچ وجه وارد درگیری نظامی در سوریه نخواهد شد.

پیش از این انگلا مرکل صدراعظم آلمان نیز در مذاکرات تلفنی با ولادمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه گفته بود دولت آلمان از اقدام یک‌جانبه خارج از چهارچوب سازمان ملل علیه سوریه حمایت نخواهد کرد.

در همین حال، نخست وزیر ایتالیا نیز با هرگونه اقدام نظامی شتاب‌زده علیه سوریه خارج از سازمان ملل مخالفت کرده است.

در واقع انگلیس، آلمان و ایتالیا به عنوان اصلی‌ترین متحدان آمریکا به دلیل آن که می‌دانند شروع جنگ علیه سوریه به منافع بلند مدت آن‌ها در منطقه خاورمیانه صدمه خواهد زد، از هم‌سویی با ماجراجویی‌های آمریکا خودداری کرده‌اند.

در این راستا، رهبران اکثر کشورهای مؤثر جهان با بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل هم صدا هستند که همه باید منتظر نتایج تحقیقات بازرسان سازمان ملل باشند، چرا که هنوز مشخص نیست دقیقا جنایتِ به کارگیری سلاح‌های شیمیایی در حومه دمشق کار چه کسانی بوده است؟ 

استناد مقام‌های آمریکایی به منابع اطلاعاتی خود برای مقصر اعلام کردنِ دولت دمشق، با توجه به سوابق این منابع اطلاعاتی در طرح ادعای دروغ وجود سلاح‌های کشتار جمعی در عراق، برای جامعه جهانی قابل اتکاء و استناد نیست.

حقوق‌دانان بین‌المللی نیز می‌گویند چه کسی به دولت ایالات متحده این مجوز را داده است که با این همه سوابق در جنگ افروزی، نقش منجی عدالت را بازی کند؟

تجربه جنگ‌های افغانستان، عراق و لیبی به خوبی این نکته را به اثبات می‌رساند که مداخله نظامی، تر و خشک را با هم می‌سوزاند، زیرا معلوم نیست مسببان اصلی کاربرد تسلیحات شیمیایی از طریق اقدام نظامی تنبیه شوند.

تجربه نشان می‌دهد در حملات موشکی حتی اگر محدود هم باشد، انسان‌های بیگناه بیشتر در معرض خطر نابودی قرار می‌گیرند؛ چنان که قربانیان حملات هواپیماهای بی‌سرنشین آمریکایی در افغانستان و پاکستان طی چند سال اخیر، عمدتا غیرنظامی بوده‌اند. 

تحلیلگران سیاسی بر این نکته تاکید دارند که عاملین جنایات علیه بشریت را می‌توان در دادگاه بین‌المللی جنایتکاران جنگی در لاهه محاکمه و مجازات کرد؛ وقتی می‌توان بر مبنای گزارش بازرسان سازمان ملل جنایتکاران را شناسایی کرد، برای مجازات آنها و جلوگیری از تکرار چنین جنایات هولناکی، چه نیازی به اقدام نظامی آن هم از طریق حملات کور موشکی است؟ 

از سال ۲۰۰۱ که دادگاه بین‌المللی رسیدگی به جنایات جنگی رسما کار خود را در لاهه هلند آغاز کرد، این امکان فراهم شده است تا به جای محاکمه دولتها که در جای خود لازم است، افراد خاطی حتی اگر رهبران یا رؤسای جمهور کشورها باشند، در دادگاهی بین‌المللی محاکمه شوند و زمینه برای مجازات آنها فراهم گردد.

بنابر این آمریکا برای توجیه اقدام تجاوزکارانه علیه سوریه یا هر کشور دیگر نمی‌تواند به حقوق بشر متوسل شود، زیرا راهکارهای بسیاری وجود دارد تا مانع از اقدام نظامی و افروختن جنگی جدید در منطقه راهبردی خاورمیانه بشوند که معلوم نیست ابعاد آن آن طور که اوباما می‌گوید، محدود بماند.

با در نظر گرفتن همه جوانب موضوع نمی‌توان به استناد آن که شورای امنیت سازمان ملل به علت مکانیزم تصمیم‌گیری معیوبی که دارد و نمی‌تواند به تصمیم قاطع درباره راهکارهای مناسب در سوریه برسد، اقدام نظامی یک جانبه از سوی آمریکا را توجیه کرد. 

دقیقا به همین علت آمریکا حتی در میان متحدان خود منزوی شده است، به نظر می‌رسد اوباما از یکسو می‌خواهد برای وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) زمینه‌ای فراهم کند تا موضوع خط قرمز آمریکا درباره به کارگیری سلاح‌های شیمیایی توسط دولت سوریه توجیه شود، از سوی دیگر اسرائیل که به یک سوریه ضعیف‌شده نیازمند است، خود را در معرض تهدید جدی می‌بیند، زیرا می‌داند درصورت جنگ آمریکا علیه سوریه، ممکن است دولت دمشق برای مقابله با تجاوز موشکی آمریکا، تل آویو یا سایر مراکز حساس نظامی و هسته‌ای این رژیم را هدف حمله قرار دهد.

درصورت بروز چنین جنگی بی‌شک ابعاد خطرناک آن غیر قابل پیش‌بینی است. به همین علت حتی اگرمنافع اسرائیل برای آمریکا مهم باشد که هست، به نظر نمی‌رسد اوباما ریسک اقدام‌های خارج از چارچوب سازمان ملل را بپذیرد، زیرا اوباما می‌داند مسئولیت تحمیل جنگی جدید در منطقه راهبردی خاورمیانه حتی می‌تواند به ابعاد جهانی نیز تبدیل شود.

بنابر این اگر اوباما نخواهد لکه ننگ آغاز جنگی ناخواسته را بر منطقه خاورمیانه پذیرا باشد، احتمالا خویشتن‌داری خود را حفظ می‌کند تا نتایج تحقیقات بازرسان سازمان ملل مشخص شود؛ در آن صورت آمریکا می‌تواند با تامل بیشتری درباره اقدام‌های آینده تصمیم‌گیری کند. 

البته در این میان موضع روسیه و چین هم حائز اهمیت است؛ مقامات روسیه و چین تمامی تلاش خود را به کار گرفته و می‌گیرند تا جنگ علیه سوریه انجام نگیرد. ولی وقتی آمریکا دست به حمله محدود علیه سوریه بزند، احتمالا وارد جنگ مستقیم با آمریکا نخواهند شد، چرا که این دو کشور ترجیح می‌دهند منافع بلندمدت خود را با وارد شدن به جنگ مستقیم با ایالات متحده آمریکا در خطر نیندازند به همین دلیل از همه امکانات دیپلماتیک خود برای خنثی کردن یکجانبه‌گرایی آمریکا در عرصه جهانی ، بهره می‌گیرند. 

البته سایر کشورهای منطقه خاورمیانه از جمله ایران نیز هر کدام فراخور امکانات خود و با توجه به منافع ملی خود در منطقه، برای مقابله با بروز جنگی جدید در منطقه اقدام خواهند کرد، زیرا این جنگ ابعاد بسیار وحشتناک‌تری نسبت به جنگ‌های افغانستان و عراق که هنوز هم آثار آن باقی است، خواهد داشت. 





نوع مطلب : سوریه، حمله به سوریه، امریکا، نظامی، سیاسی، تحلیل، بحران سوریه، 
برچسب ها : سوریه، حمله به سوریه، بحران سوریه، امریکا، حسن بهشتی‌پور، تحلیل،
لینک های مرتبط : لینک به منبع،



آیا روسیه باید به عربستان سعودی حمله ‌کند؟


این از آن دسته سوال‌های احمقانه نیست. از این گذشته، امریکایی‌ها همواره به دیگران حمله می‌کنند، مگر اینطور نیست؟

افزون بر این، اسرائیلی‌ها همیشه در فلسطین دست به ترور و استفاده از گاز فسفر و نسل‌کشی می‌زنند. (اگرچه آنان هیچگاه فعالیت‌های خود را تنها به فلسطین محدود نمی‌کنند.)

البته نباید در این بین انگلیس و فرانسه را فراموش کنیم که دوست دارند در هر کجای ممکن اندکی خشونت به بار آورند. اینها همان بچّه‌های شروری هستند که شنبه شب‌ها چوب و چماقشان را بر می‌دارند و به خیابان می‌روند و کسانی که به لحاظ جسمی از خودشان ضعیف‌تر هستند به باد کتک می‌گیرند.

و موضوع اساسی دقیقا همین است. همیشه، امریکا، اسرائیل، انگلیس و فرانسه به مردم و کشورهایی حمله می‌کنند که از نظر خودشان در جایگاهی نیستند که بتوانند با آنان مقابله کنند. اینها بزدل‌‎هایی هستند که هیچگاه جرات نبرد با هم قدّ و اندازه خود را ندارند.

البته یک بزدل دیگر نیز وجود دارد، عربستان سعودی که می‌خواهد امریکا به ایران (که هرگز به کسی تعرض نکرده است) حمله کند، چرا که در واقع خود از انجام این کار می‌ترسد.

در درون مکانی موسوم به «سرزمین سعودی‌ها» (یعنی ملک خصوصی خاندان آل سعود) یک رژیم استبدادیِ مطلق حاکم است که هیچگونه مشروعیت سیاسی ندارد (در این کشور هیچگونه انتخابات دموکراتیکی برگزار نمی‌شود) و از مشروعیت اخلاقی نیز خبری نیست؛ سعودی‌ها تبهکارانی هستند که سر و دست دیگران را قطع می‌کنند و دوست دارند زنان را شلاق بزنند.

از همه اینها که بگذریم، مبتکر، مروّج، تسلیح کننده و حامی مالی وهابی‌ها، سلفی‌ها و تکفیری‌های سوریه (یعنی همان کسانی که سر از تن دیگری جدا می‌کنند، نیشتر به گلوی دیگری می‌زنند، با گازهای سمی جانشان را می‌گیرند و قلب آنان را به نیش می‌کشند) عربستان سعودی است! آنان افرادی نیمه تحصیل کرده و نه چندان متمدن هستند که ظاهر آراسته‌ای دارند، اما در درون آنچنان انسان‌های رقت‌انگیزی هستند که حتی در مخیّله‌تان نمی‌گنجد.

افزون بر این، سعودی‌ها همراه با اسرائیل مسئول حمله شیمیایی اخیر در سوریه هستند. تکفیری‌ها و دوستان آنان پیش از این نیز از گاز سارین استفاده کرده‌اند؛ آنان با چهار و نیم کیلوگرم از این ماده در ترکیه دستگیر شدند؛ ویدئوی آنان در حال استفاده از این گاز موجود است؛ کارلا دل پونته، یکی از بازرسان سازمان ملل شورشیان را برای استفاده از گاز سارین محکوم کرد؛ هرکسی که فکر کند دولت سوریه هم زمان با ورود تیم بازرسان تسلیحات شیمیایی سازمان ملل به دمشق، یک حمله شیمیایی گسترده انجام می‌دهد، احتمالا عقلش را از دست داده است.

چه کسی از حمله شیمیایی اخیر در سوریه سود می‌برد؟ معلوم است که اسرائیلی‌ها و سعودی‌ها از این ماجرا نفع می‌برند. اسرائیل می‌خواهد هر کشوری را که به نوعی با توسعه‌طلبی این رژیم از مدیترانه به سوی رودخانه فرات و رود نیل، ایستادگی می‌کند، از میان بر دارد.

و عربستان سعودی، اکنون در آخرین مرحله از حماقت خود، می‌خواهد خشونت جنون‌آمیز وهابی‌ها، سلفی‌ها و تکفیری‌های فرومایه را گسترش دهد، چرا که آنان عمقِ اندیشه‌ی پلشتِ سعودی‌ها را به نمایش می‌گذارند.

اکنون شاهزاده بندر را در نظر بگیرید، یک رذل به تمام معنا که بیش از هرکسی در تسلیح، و حمایت مالی القاعده، جبهه النصره و تکفیری‌ها در سوریه نقش دارد. منطق ناقص وی آنگونه است که می‌گوید تکفیری‌ها (که می‌خواهند هرکسی غیر از خودشان را بکشند و البته بدشان نمی‌آید خون شاهزاده بندر را نیز بریزند) افراد خوبی هستند. او می‌گوید این جنایتکاران افراد خوبی هستند زیرا، با توجه به عمقِ حماقتش گمان می‌کند که می‌تواند آنان را کنترل نماید.

اجازه دهید پس از عنوان کردن این مطالب به موضوع روسیه بازگردیم. برای شروع باید گفت که امریکایی‌ها، اسرائیلی‌ها و سعودی‌ها می‌خواهند روسیه را از سوریه (جایی که در آن یک پایگاه دریایی دارد) بیرون برانند. این کشورها می‌خواهند روسیه از سوریه دور باشد تا آنان بتوانند به راحتی به دمشق و حزب‌الله حمله کنند و پس از آن نیز، در سر راه خود برای حمله به خود روسیه، به ایران تعرض کنند.

شاهزاده بندر برای دنبال کردن طرح شیطانی خود به مسکو رفت. بندر (مردی تن‌پرور و به شدت متکبّر) به ولادمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه گفت که اگر مسکو شکست سوریه را نپذیرد، عربستان سعودی تروریست‌های چچن را برای به راه‌اندازی کشتاری خونین در جریان بازی‌های المپیک زمستانی در اوایل سال ۲۰۱۴ آزاد خواهد کرد. نکته اصلی آن است که بندر به این نکته اشاره کرد که تروریست‌های چچن را مانند آنچه وی درباره تکفیری‌ها و سلفی‌های سوریه ادعا می‌کند، تحت تسلط دارد. او در ادامه گفت که عملیات چچن‌ها در سوریه یک ابزار فشار بود که می‌توانست خاموش و روشن شود. بندر گفت: «این گروه‌ها ما را نمی‌ترسانند. ما در مواجهه با رژیم سوریه از آنان بهره می‌گیریم اما این افراد در آینده سیاسی این کشور هیچ نقشی ندارند.»

اما این پایانِ گفته‌های بندر نبود. مردی که هیچ اصلی جز خشونت و رشوه‌خواری نمی‌شناسد وعده داد چنانچه رژیم اسد سرنگون شود امنیت پایگاه دریایی روسیه را تضمین خواهد کرد، وی همچنین برای حراست از قراردادهای گازی روسیه نیز پیشنهادی درخور توجه مطرح کرد.

اما پوتین به وی گفت که گورش را گم کند. این آدم بزدل چه کسی بود که سعی داشت برای روسیه تعیین تکلیف کند؟ این انسان فرومایه که بود که سعی داشت پیشنهاد رشوه بدهد؟

شاید این فکر از ذهن رئیس‌جمهور پوتین نگذشته باشد اما اگر کشورهایی مانند امریکا، رژیم اسرائیل، انگلیس و فرانسه می‌توانند همواره به کشورهای ضعیف‌تر از خود تعرض کنند، چرا روسیه نباید چنین کاری انجام دهد؟

به هر حال، به قول معروف، چیزی که عوض دارد، گله ندارد.

مترجم: پروانه کریمی





نوع مطلب : حمله به سوریه، سوریه، امریکا، نظامی، سیاسی، تحلیل، بحران سوریه، 
برچسب ها : روسیه، سوریه، امریکا، حمله به سوریه، عربستان، رادنی شکسپیر،
لینک های مرتبط : لینک به منبع،



برای درک و پی بردن به اینکه رئیس جمهور امریکا حقیقتا به دنبال حمله به سوریه نیست، نیاز به نبوغ خاصی نیست. وی نمی‌خواهد رژیم اسد را سرنگون کند - اوباما جایگزینی برای اسد ندارد.


به جای حملاتی «ناگهانی و کوبنده»، پنتاگون این بار حرف از حملاتی «حساب شده و محدود» می‌زند. حمله بالقوه به سوریه از سوی امپراطوری انگلیسی زبان (امریکا و انگلیس) که به دلیل تمایلات ویرانگرانه‌اش شناخته می‌شود، «اقدامی صوری» به نظر می‌رسد. هیچ کس در امریکا، انگلیس، فرانسه و اسرائیل هنوز نگفته است که هدف از چنین حمله‌ای چیست؟ ابتکارات نظامی نهته در چنین حمله‌ای چه می‌تواند باشد؟ اما اساسی‌ترین سوال این است که چنین حمله نظامی چه نتایج مثبتی می‌تواند در بر داشته باشد؟ فکر می‌کنم باید اعتراف کنیم که دولت اوباما به همان میزان که وضعیت دچار اغتشاش است، سردرگم شده است.

به نظر می‌رسد دولت امریکا در مدت زمانی نسبتا کوتاه گرفتار همه دام‌های ممکن شده است. این دولت اکنون با القاعده (فرض می‌گیریم که چنین گروهی وجود دارد)، جنگ طلبان وهابی، تروریست‌های سلفی، اخوان المسلمین و دشمنان آنها یعنی اعراب سکولار متحد شده است. امریکا تلاش کرده که با همه این گروه‌ها مماشات کند اما ظاهرا در همه جبهه‌ها شکست خورده است. انداختن بمب روی سر مردم سوریه نیز انتظارات را برآورده نخواهد کرد و هیچ نتیجه مثبتی در بر ندارد. حمله «محدود» به دمشق شرکا و متحدان وهابی امریکا را خشنود نخواهد کرد؛ حتی ممکن است نتیجه معکوس در پی داشته باشد. فکر می‌کنم زمان آن رسیده است که اوباما در کل ِ دکترین مداخله جویانه امریکا تجدید نظر کند؛ اما آیا وی می‌تواند دست به چنین کاری بزند؟ آیا رهبران امریکا قادرند از طرف خود فکر کنند؟ آیا رهبران امریکا می‌توانند به منافع امریکا فکر کنند؟ آیا اصلا رهبران امریکا قادر به فکر کردن هستند یا اینکه صرفا با توجه به فشار لابی‌ها تصمیم گرفته و عمل می‌کنند؟

مدت زمانی است که رهبران امریکا آشکارا در وضعیت انزوا و بی‌تفاوتی قرار دارند. رهبران امریکا همانند رهبران دیگر کشورهای غربی، به جای مدنظر قرار دادن منافع ملی کشور خود، از یک طرف تحت فشار لابی‌ها و از سوی دیگر تحت هجمه گروه‌های فشار، تصمیم گیری می‌کنند. تصور من این است که هیچ ابرقدرتی در چنین شرایطی نمی‌تواند سلطه خود را حفظ کند. متعاقبا، امریکا در تلاش برای مماشات با لابی‌های گسترده و مختلف، به وضعیت تردید و تزلزلی رسیده که نهایتا به عجز سیاسی و ناتوانی دیپلماتیک این کشور منجر شده است.

این امر حاکی از چیزی است که بسیار ناراحت کننده و مخرب است: دموکراسی‌های غرب در حال تبدیل شدن به ابزار کشنده و قابل کنترل گروه‌های خارجی و لابی‌های قومی هستند. رهبران منتخب ما اساسا کشورهای خود را وارد جنگ‌هایی می‌کنند که دیگران و بیگانه‌ها بدنبال آن جنگ‌ها هستند. و زمانی هم که سیاستمداران ما جنگ‌هایی جنایتکارانه را آغاز می‌کنند، نه تنها خود را بلکه تک تک اعضای ملت خود را در جایگاه مقصر و مجرم می‌نشانند. 

راه حل بسیار ساده است: تمام اقدامات جنگی و تجاوزکارانه رهبران منتخب ما باید ابتدا از زیر نظر مردم گذشته و در فضای باز سیاسی در مورد آن بحث و گفت‌وگو شود. اوباما و کمرون باید استدلال دقیق خود را که منجر شد تصمیم بگیرند دست به اقدام نظامی بزنند ارائه دهند. آنها باید مدرکی معتبر و قاطع نشان دهند که اسد از سلاح شیمیایی علیه مردم خود استفاده کرده است. این برای ما کافی نیست که بدانیم کاخ سفید توانسته خود را متقاعد کند که اسد یک جنایتکار جنگی است. این واقعیت که بوش و بلر هرگز در دادگاه لاحه مورد مجازات قرار نگرفتند، عامل اصلی بی‌توجهی رهبران ما به قوانین و حقوق بین الملل است.

دقیقا زمانی که به نظر می‌رسید حمله امریکا به سوریه حتمی و قریب الوقوع است، انگلیس توانست وضعیت را آرام کند؛ پارلمان انگلیس با رد طرح حمله به سوریه، به اوباما فرصت داد تا در مورد تصمیم خود تجدید نظر کند. حتی ممکن است انگلیس در این زمینه از درخواست اوباما پیروی کرده باشد. ظاهرا یک نفر در انگلیس باید پی برده باشد که آغاز جنگ، آن هم در زمانی که تیم بازرسان سازمان ملل همچنان در حال تحقیق است، به سختی - اگر نگوییم ابدا - قابل توجیه است. بی‌ تردید، این مسئله که انگلیس در چه زمان و مقطعی این تصمیم را گرفت، امری مهم و حیاتی است؛ با این حال، به منظور نجات تمدن خود، ما باید ابزار سیاسی لازم را ایجاد کنیم که از جنگ طلبی رهبران خود و وارد شدن آنها به درگیری‌های خارجی و جنگ‌های جهانی بدون رضایت ما جلوگیری کند.

مترجم: احسان فتاحی





نوع مطلب : حمله به سوریه، سوریه، امریکا، نظامی، سیاسی، تحلیل، بحران سوریه، 
برچسب ها : امریکا، سوریه، حمله به سوریه، بحران سوریه، پرس تی وی، press tv،
لینک های مرتبط : لینک به منبع،




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب